وحشت این روزها بسیار مورد توجه قرار گرفته است. از بازآفرینی‌های هنرمندانه داستان‌های گوتیک کلاسیک گرفته تا کاوش‌های جسورانه و جدید در وحشت‌های ماوراءالطبیعه و روان‌شناختی، خوانندگان مشتاقانه به دنبال داستان‌های ترسناک هستند. شاید وضعیت جهان، یا توانایی ژانر وحشت در رویارویی و غلبه بر اضطراب‌های ما باشد. یا شاید هم برای فرار از واقعیت، هیجان محض و ساده. اما به هر دلیلی، ژانر وحشت در حال شکوفایی است و با آن، گنجینه‌ای از کتاب‌ها که از آن ابزار ادبی همیشگی، یعنی خانه جن‌زده، بهره می‌برند.

خانه‌های جن‌زده هرگز از مد نمی‌افتند. بیشتر اوقات آنها می‌توانند یادآوری برای شخصیت اصلی باشند، مکانی که پژواک کارهای بد در آن نگهداری می‌شود تا زمانی که اصلاح شوند. در مواقع دیگر، خود خانه ذاتاً شیطانی است، تجلی فیزیکی تاریک‌ترین جنبه‌های بشریت، بدترین ترس‌های ما. در هر صورت، نتایج وسوسه‌انگیز هستند، و وقتی برای نوشتن رمز و راز گوتیک خودم نشستم، از خواندن مشتاقانه آثار کلاسیک و جدیدترین‌ها در این ژانر بسیار لذت بردم.

در مود لاین ادامه هشت داستان مورد علاقه من از خانه‌های غیرعادی که الهام‌بخش اولین رمانم، «وایلدوود» بودند، آورده شده است.

رایلی سیگر، «تنها بازمانده»

این داستان که در یک عمارت در حال فروپاشی در سواحل مین، در آستانه سقوط به اقیانوس اطلس، اتفاق می‌افتد، ماجرای یک پرستار خانگی را روایت می‌کند که وظیفه وحشتناک مراقبت از زنی را بر عهده می‌گیرد که دهه‌ها پیش به جنایات ناگفتنی متهم شده بود. این داستان پر از راهروهای کج، نقاشی‌های وهم‌آور و صداهای عجیب در شب، برای کسانی که به دنبال بازآفرینی مدرن یک خانه جن‌زده گوتیک هستند، عالی است.

سیلویا مورنو گارسیا، «گوتیک مکزیکی»

یک زن جوان پس از دریافت پیامی مرموز از دختر عمویش که التماس کمک می‌کند، به یک ویلای دورافتاده سفر می‌کند. ویلا تقریباً به یک ارگانیسم زنده تبدیل می‌شود و نائومی را در دیوارهای همیشه در حال تغییر خود به دام می‌اندازد و باعث می‌شود خوانندگان بخواهند راهی برای فرار پیدا کنند.

این کتاب برای کسانی که به دنبال داستانی شاعرانه هستند که از این ژانر برای بررسی مسائل عمیق‌تر مانند استعمار، نژادپرستی و سوءاستفاده نیز استفاده می‌کند، عالی است.

شرلی جکسون، «تسخیر خانه هیل»

هیچ لیستی بدون گنجاندن داستان کلاسیک و گوتیک شرلی جکسون کامل نخواهد بود، داستانی که چهار نفر را دنبال می‌کند که در حال تحقیق در مورد یک خانه ماوراءالطبیعه هستند و وحشتی که در نتیجه محو شدن مرزهای بین ماوراءالطبیعه و فروپاشی روانی رخ می‌دهد.

این داستان برای کسانی که به دنبال یک اثر کلاسیک واقعی از ژانر وحشت گوتیک هستند، عالی است.

مارکوس کلیور، «ما اینجا زندگی می‌کردیم»

خانواده‌ای شبانه از راه می‌رسند و ادعا می‌کنند که قبلاً در خانه ایو پالمر زندگی می‌کردند و آیا می‌توانند گشتی بزنند؟ ایو برخلاف عقل سلیم خود به آنها اجازه ورود می‌دهد. آنها نمی‌روند. و بدتر از آن، حضور آنها به نظر می‌رسد خانه را بیدار می‌کند و رازهایی را در یک هزارتوی غیرقابل فرار که هم فیزیکی و هم ذهنی است، آشکار می‌کند.

تقریباً نتوانستم این رمان را تمام کنم؛ آنقدر وحشتناک بود. اولین اثر کلیور برای کسانی که به دنبال وحشت گیج‌کننده هستند، عالی است، وحشتی که آنقدر واقعی و وحشتناک به نظر می‌رسد که هرگز نمی‌خواهید به خانه جدیدی نقل مکان کنید، از ترس اینکه به چیزی تبدیل شود که نمی‌توانید از آن فرار کنید.

سارا پیرس، «آسایشگاه»

جسدهای زیادی در یک آسایشگاه قدیمی که به هتلی بوتیک تبدیل شده است، در اولین رمان سارا پیرس از مجموعه کارآگاه الین وارنر، جمع می‌شوند. این داستان، با محیط اتمسفریک و زیبای خود و تنش اتاق قفل شده، چیزی بود که الهام‌بخش من برای نوشتن داستان گوتیک خودم شد.

اولین اثر مشهور پیرس برای خوانندگانی که به دنبال ترکیبی از تریلر و وحشت گوتیک هستند، عالی است، که ترکیب مورد علاقه شخصی من است.

کاریسا اورلاندو، «خانه سپتامبر»

اولین اثر بسیار تحسین شده اورلاندو، نگاهی جدید و هوشمندانه به خانه جن‌زده کلاسیک دارد. فرضیه؟ یک زوج خانه رویایی خود را با قیمتی بسیار پایین می‌خرند، اما متوجه می‌شوند که جن‌زده است. با این حال، به جای فرار، زوج تصمیم می‌گیرند بمانند، بالاخره خانه آنهاست، چه کسی اهمیت می‌دهد اگر هر سپتامبر دیوارها با خون چکه می‌کنند؟

این کتاب برای خوانندگانی که به دنبال طنز و انسانیت در کنار وحشت خود هستند، عالی است.

کاترینا وارد، «آخرین خانه در خیابان بی‌نیاز»

یک داستان درخشان که شامل پیچش‌های واقعاً شگفت‌انگیز است، رمان تحسین شده وارد ماجرای مردی، دخترش و یک گربه سخنگو را دنبال می‌کند که در خانه‌ای منزوی و مخروبه زندگی می‌کنند. این خانه اگرچه به روش کلاسیک جن‌زده نیست، اما در واقعیت خود وحشتناک است، این حس که مکانی مانند این احتمالاً در جایی وجود دارد.

این داستان برای خوانندگانی که به دنبال داستانی ناراحت‌کننده هستند که شما را در حدس و گمان نگه می‌دارد و مضامین تروما و هویت را بررسی می‌کند، عالی است. این یکی واقعاً در ذهن من ماند، و اگرچه در برخی نقاط خواندن آن دشوار بود، اما پایان آن به طرز عجیبی امیدبخش بود.

هنری جیمز، «چرخش پیچ»

یکی دیگر از آثار کلاسیک واقعی، «چرخش پیچ» ماجرای یک معلم سرخانه را دنبال می‌کند که برای مراقبت از دو کودک خردسال، مایلز و فلورا، به یک عمارت دورافتاده نقل مکان می‌کند. عمارت وهم‌آور است و معلم سرخانه توسط ارواح نیمه دیده شده، کودکان به طرز عجیبی آرام اما زیبا، و زمزمه‌هایی از اتفاقات تاریکی که قبل از ورود او در خانه رخ داده بود، آزار می‌بیند.

این داستان الهام‌بخش اقتباسی سینمایی به نام «بی‌گناهان» شد که یکی از فیلم‌های ترسناک مورد علاقه من است. همچنین الهام‌بخش بی‌شمار کتاب‌های دیگر شد، به عنوان مثال، «چرخش کلید» اثر روث ویر. رمان کوتاه جیمز برای خوانندگانی که به دنبال یک داستان کلاسیک از این ژانر هستند و برای یکی از اولین داستان‌هایی که راوی غیرقابل اعتماد را معرفی می‌کند، عالی است.

از وحشت‌های شبح‌وار گرفته تا وحشت‌های ذهن انسان، از عمارت‌های در حال فروپاشی و آسایشگاه‌ها گرفته تا خانه‌های به ظاهر معمولی با تاریکی زیر کف‌پوش‌ها، این هشت کتاب نمایشی فوق‌العاده از گستردگی این ژانر هستند. مطالعه خانه جن‌زده‌ای شاد داشته باشید!

این نقد توسط لیزا ارائه شده است! لیزا، از علاقه‌مندان قدیمی رمان‌های عاشقانه و از مفسران پر و پا قرص SBTB، منتقدی لاتین تبار و کوییر با زبانی تند و نظرات فراوان است. او به‌طور مکرر در All About Romance و Women Write About Comics (که در آنجا عضو هیئت تحریریه است) نقد می‌نوشت و می‌توانید او را در توییتر با نام کاربری @thatbouviergirl دنبال کنید. در آنجا، او نقدهای خوب، نظرات قاطعانه در مورد صنعت و تفسیرهای متفکرانه را به اشتراک می‌گذارد، زمانی که در جستجوی شغل آزاد بعدی نیست.

«انتقام اما» برای من مانند سفری با ماشین زمان به دهه ۱۹۸۰ بود، زمانی که رمان‌های عاشقانه عمه بزرگم را یواشکی می‌خواندم و سپس در دوران نوجوانی شروع به جمع‌آوری مجموعه خودم کردم. حتی آن زمان هم از رمان‌های عاشقانه تحقیرآمیز که شکلی رایج از داستان‌سرایی بودند، خوشم نمی‌آمد و اکنون که می‌توانم داستان‌های ظریف‌تری را حتی در سطح پایین‌تر بخوانم، کمتر از آن‌ها خوشم می‌آید. ما در اینجا یک قهرمان زن عالی، و نوشته‌ای عمدتاً باورنکردنی داریم (من می‌خواهم چیزی از نویسنده ببینم که هر چیزی غیر از، خب، این طرح باشد)، و هر دو در اینجا هدر رفته‌اند زیرا قهرمان مرد، رک و پوست‌کنده بگویم، یک توده بزرگ گندیده و متعفن از زباله است که چیزی چسبناک در ته آن گیر کرده است. من اصلاً نمی‌توانستم با این رابطه عاشقانه همذات‌پنداری کنم، حتی اگر قهرمان زن ما خودش فردی ناقص باشد.

اما ویتورث، بازیگر تئاتر دروری لین، یک هنرمند نسل دومی بیوه است که در یک مهمانی پس از نمایش، با دیدن آنتونی فیلیپس، وارث یک ارل‌نشین، در میان جمعیت، دچار شهوت در نگاه اول می‌شود. او با نقل‌قول‌های شکسپیری و چاپلوسی، اما را اغوا می‌کند و به زودی آن‌ها در اتاقی نه چندان خصوصی، در حال انجام اعمال منافی عفت هستند. حرفه تئاتری او زمانی نابود می‌شود که مربی قدرتمندش، داتی، او را در میانه یک صحنه معاشقه با آنتونی می‌بیند. داتی مطمئن می‌شود که اما از موقعیتش اخراج شود.

اما نمی‌داند که داتی و آنتونی قبلاً در مورد اغوای اما توسط آنتونی شرط‌بندی کرده بودند؛ داتی معتقد بود که شاگردش در برابر پیشرفت‌های آنتونی مقاومت خواهد کرد و آنتونی مطمئن بود که می‌تواند هر زنی را که سر راهش قرار گیرد، اغوا کند. اما از این موضوع مطلع می‌شود و خشمگین می‌گردد زیرا شرط‌بندی آن‌ها به این معنی است که امید او برای یافتن یک حامی مالی ثروتمند به باد رفته است. آنتونی بلافاصله در مهی از الکل و رابطه جنسی بی‌بند و بار ناپدید می‌شود. اما، که از یک بازیگر به یک خدمتکار آشپزخانه سقوط کرده است، شروع به طراحی انتقام خود از آنتونی می‌کند.

و اینگونه، تخریب مصمم آنتونی توسط اما آغاز می‌شود.

او به باشگاه استویکس نفوذ می‌کند، مکانی که کارگران جنسی مستقل در آنجا به کار خود مشغولند و آنتونی و دوستانش اوقات فراغت خود را می‌گذرانند، تا بتواند آسیب‌پذیری‌های اجتماعی او را کشف کند و در عین حال، پله‌های نردبان اجتماعی خود را بالا ببرد. او سرقت یک دفتر حسابداری پر از نام تمام دوستان به ظاهر معتبر آنتونی را طراحی می‌کند. او برای نزدیک شدن به آنتونی و همکارانش، خود را به شکل‌های مختلف در می‌آورد. و در این فرآیند، ناخواسته برای مردی شیطانی کار می‌کند که با یک روسپی به طرز وحشتناکی بدرفتاری کرده بود، به طوری که آنتونی وضعیت او را در میان همکاران اشرافی خود مطرح می‌کند و خواستار عدالت برای او می‌شود. این قرار است او را تا حدی شرافتمند نشان دهد. اما اینطور نیست.

همانطور که اما آنتونی را تعقیب می‌کند و آنتونی از احساسات گیج‌کننده‌اش نسبت به این اماهای متعدد سرخورده می‌شود، شوخی و رفاقت شکوفا می‌شود. آیا عشق واقعی می‌تواند به دنبال آن بیاید؟

اجازه دهید صحنه‌ای را در اینجا ترسیم کنم: ما ابتدا با اما و آنتونی از طریق لحظه‌ای آشنا می‌شویم که او در حال وانمود کردن به جای زن دیگری به عنوان بخشی از نقشه انتقام خود است. او فکر می‌کند که اما را از یک حمله قبلی به خودش می‌شناسد و سعی می‌کند خود را به او تحمیل کند، و اعلام می‌کند که اثری که او روی رانش گذاشته است، هر بار که با زن دیگری رابطه جنسی دارد، او را به یاد اما می‌اندازد و وای، او نمی‌تواند در سطح قهرمانانه سابق خود رابطه جنسی داشته باشد. او نمی‌داند که زن دیگری در آن زمان به او چاقو زده و او و دوستش را از چیزی بسیار گرانبها محروم کرده است. او فکر می‌کند که این اما بوده است، و می‌داند که از زمان ملاقات‌هایش با اما، نمی‌تواند به هیچ کس دیگری فکر کند یا با او رابطه جنسی داشته باشد. او از این بابت بسیار ناراحت است.

این صحنه، رابطه زشت «سیلی-سیلی-بوسه-بوسه» را که بین آن‌ها وجود دارد، پایه‌ریزی می‌کند. بلافاصله پس از آن، من به گذشته بازگردانده شدم تا تمام پیش‌زمینه توضیح داده شود. اما من آنقدر زمان زیادی را در آنجا گذراندم که وقتی داستان به زمان حال بازگشت، موعود آنقدر اطلاعات کسب کرده بودم که واقعاً نمی‌خواستم آن‌ها را دنبال کنم. او ممکن است دلیل «مناسبی» برای رفتار خشن با اما داشته باشد، اما نظر من در مورد آنتونی از همان ابتدا ضعیف بود.

نکته غم‌انگیز این است که من واقعاً اما را به عنوان یک قهرمان زن دوست داشتم. او سرسخت، مصمم، باهوش، و جنگجو است – و کله‌شق، تک‌بعدی و کمی خودخواه. او در جستجوی انتقام خود پیچیده است، که او را به فردی جذاب برای من تبدیل کرد. او همچنین از میل جنسی خود شرمنده نیست. او از بدن خود برای نزدیک شدن به هدفش استفاده می‌کند و این برای او هیچ معنایی ندارد. من این نوع خونسردی بی‌رحمانه را در یک قهرمان زن دوست داشتم. بی‌رحمی او شخصیتی لطیف را پنهان می‌کند: اما باهوش، روشنفکر و علاقه‌مند به هنر است (اگرچه وقتی کتاب به بحث او و آنتونی در مورد این موضوع می‌پردازد، به نظر می‌رسد که آن‌ها در حال خودستایی هستند).

اما من واقعاً، واقعاً نمی‌توانستم آنتونی را تحمل کنم. علاوه بر بی‌فایدگی بی‌ارزش او برای تقریباً نیمی از کتاب، او یک تقدیرگرای تلخ است که هوش عمیقش با نقل‌قول‌های ادبی و اشارات موسیقیایی توسط روایت به نمایش گذاشته