رادا واتسال مجموعه‌ای از فیلم‌های معمایی و هیجان‌انگیز بین‌المللی را معرفی می‌کند.

داستانی خشن از فساد پلیس و قتل در قاهره

حادثه نیل هیلتون (۲۰۱۷)

این فیلم اولین قسمت از سه‌گانه قاهره طارق صالح است. داستان آن درباره نوردین (فارس فارس)، پلیس فاسد و بی‌تفاوت، است که در حال تحقیق درباره قتل یک خواننده مشهور به نام لَلِنا در هتلی در نیل هیلتون است. مشخص می‌شود که لَلِنا با یک توسعه‌دهنده املاک و سیاستمدار برجسته رابطه داشته و او می‌خواهد این موضوع پنهان بماند. تنها شاهد این جنایت، سلوا (ماری مالک)، یک خانه‌دار تونسی است که احتمالاً به طور غیرقانونی در کشور زندگی می‌کند و در شرایط ناپایداری به سر می‌برد. اگرچه جزئیات داستان ممکن است کمی مبهم باشد، اما بازی درخشان مالک و فارس و تصویر پیچیده و غبارآلود قاهره که فساد در آن چنان ریشه‌دار است که نیازی به پنهان‌کاری ندارد، این ابهامات را جبران می‌کند.

قرار بود فیلم در مصر فیلمبرداری شود، اما در لحظات آخر به صالح گفته شد که این امکان وجود ندارد، بنابراین او تولید را به کازابلانکا منتقل کرد. فیلم بعدی این مجموعه (که نیازی به تماشای آن‌ها به ترتیب زمانی نیست – وجه اشتراکشان قاهره و بازی فارس فارس است) «توطئه قاهره/پسر بهشتی» (۲۰۲۲) است؛ و جدیدترین آن‌ها – که من ابتدا تماشا کردم – «عقاب‌های جمهوری» (۲۰۲۵) است که درباره یک ستاره سینما است که مجبور می‌شود نقش اصلی را در یک فیلم زندگی‌نامه‌ای درباره دیکتاتور فعلی مصر، عبدالفتاح السیسی، بازی کند. این فیلم تصویری تکان‌دهنده از نحوه اعمال انطباق توسط رژیم‌های اقتدارگرا ارائه می‌دهد. همه آن‌ها را تماشا کنید!

کارگردان: طارق صالح، ۱۰۶ دقیقه.

قابل پخش در: Tubi, Apple TV.

یک مرجع توریسم موزیکال بالیوودی درباره تناسخ و انتقام

کارز (۱۹۸۰)

«کارز» آنقدر اغراق‌آمیز است که صحنه‌ای که ریشی کاپور، با لباس نقره‌ای درخشان، بر روی سوزن یک گرامافون غول‌پیکر در حال چرخش به صحنه می‌آید تا یک آهنگ پرطرفدار را بخواند، برای همیشه در حافظه من حک شده است.

داستان از این قرار است: کامینی بی‌رحم (سیمی گاروال) نامزد خود، راوی، را به قتل می‌رساند. مادر راوی از خدایان انتقام می‌خواهد و راوی در قالب مونتی (ریشی کاپور)، یک خواننده، دوباره متولد می‌شود. مونتی با تینا (تینا مونیم، اکنون تینا آمبانی – عضوی از خانواده میلیاردر آمبانی هند) قرار می‌گذارد و شروع به یادآوری زندگی راوی می‌کند. مشخص می‌شود که تینا توسط کامینی بزرگ شده است – و پس از چندین آهنگ، پیچ و خم و درام فراوان، اشتباهات اصلاح می‌شوند.

موسیقی آن نیز فوق‌العاده است. یک معرفی عالی برای بالیوود دهه ۱۹۸۰.

کارگردان: سوبهاش گای، ۱۵۷ دقیقه.

قابل پخش در: Prime Video.

فیلم کلاسیک ایتالیایی ناراحت‌کننده درباره فاشیسم با فیلمبرداری خیره‌کننده

همرنگ جماعت (۱۹۷۰)

عادی بودن چیست؟ این یکی از سوالات اصلی است که فیلم برناردو برتولوچی به آن می‌پردازد. مارچلو کلریچی (ژان-لویی ترنتینیان)، مردی بدون قطب‌نمای اخلاقی، توسط مافوق‌های فاشیست خود مأمور می‌شود تا استاد سابق دانشگاهش را به قتل برساند. همانطور که داستان مأموریت او آشکار می‌شود، فلش‌بک‌هایی به گذشته او می‌بینیم. ازدواج بی‌عشق او با جولیا قابل اعتماد، دوستی‌اش با مردی نابینا، و یک برخورد دوران کودکی آشفته و خشونت‌آمیز.

فیلم به طور روان بین گذشته و حال حرکت می‌کند – گاهی اوقات، لحظه‌ای طول می‌کشد تا متوجه شوید در کدام زمان قرار دارید. فیلمبرداری، توسط ویتوریو استورارو، همکار همیشگی برتولوچی، جادویی است. برای مثال، صحنه رقص جولیا در لباسی راه‌راه در حالی که نوارهای نور از میان پرده‌ها عبور می‌کنند. مارچلو در تمام طول فیلم مرموز باقی می‌ماند – اعمال او تنها سرنخ برای درون‌گرایی اوست، هرچند که باشد. او مردی است که مرکز و ثباتی ندارد.

من «همرنگ جماعت» را چندین بار تماشا کرده‌ام و هنوز مطمئن نیستم که چه احساسی نسبت به نحوه برخورد با همجنس‌گرایی در فیلم دارم. با این حال، در نهایت، این فقط به روش‌هایی اضافه می‌کند که «همرنگ جماعت» شما را آشفته می‌کند و باعث می‌شود به آنچه دیده‌اید فکر کنید.

کارگردان: برناردو برتولوچی، ۱۱۲ دقیقه.

قابل پخش در: Apple TV, Prime Video و موارد دیگر.

اولین نفر تا خط پایان

اثر ربکا کافری

20 مارس 2026 · یک فصل دیگر

خرید →

D

ژانر: عاشقانه معاصر، دگرباشان جنسی، عاشقانه

اطلاعات بیشتر →

مشاهده صفحه اطلاعات کتاب

D

ژانر: عاشقانه معاصر، دگرباشان جنسی، عاشقانه

موضوع: نزدیکی اجباری، تضاد جاذبه، ورزش

کهن‌الگو: ورزشکار، قهرمانان متنوع، STEM

این نقد مهمان توسط لیزا ارائه شده است! لیزا، از علاقه‌مندان قدیمی رمان‌های عاشقانه و از مفسران پرکار SBTB، یک منتقد کوییر لاتین‌تبار با زبانی تند و نظرات فراوان است. او به طور مکرر در All About Romance و Women Write About Comics، که در آنجا عضو هیئت تحریریه است، نقد می‌نوشت و می‌توانید او را در توییتر با نام @‌thatbouviergirl دنبال کنید. در آنجا، او نقدهای خوب، نظرات صریح صنعتی و تفاسیر متفکرانه را به اشتراک می‌گذارد، زمانی که در جستجوی شغل آزاد بعدی نیست.

«اولین نفر تا خط پایان» برای من رمانی بود که مغز را به چالش می‌کشید. بیشتر اوقات، این کتاب به عنوان یک رمان عاشقانه همکاران-به-عشاق سرگرم‌کننده، هرچند نه برجسته، ظاهر می‌شد که در آن قهرمانان ما از طریق کار سخت، تغییر، پشتکار و مقدار زیادی قهوه عشق واقعی را پیدا می‌کنند. اما این کتاب به شدت از برخی خطاهای واقعی رنج می‌برد و در تثبیت مناسب شخصیت‌های خود در پیشینه‌هایشان ناموفق است، و این نقص‌ها آن را برای من پایین کشید. من در حدود یک سوم از خواندن کتاب در مورد توصیه آن مردد بودم، اما در نهایت کتاب نتوانست مرا مجذوب کند و نمره‌ای متوسط گرفت.

یوهانس مولر یک راننده مسابقه است که رابطه‌اش در آستانه شکست است – و باید هم باشد، زیرا دوست پسرش جکسون کالدر تولد او را فراموش کرده است. آنها در یک رابطه مخفی هستند که یوهانس آن را از همه در زندگی‌اش پنهان کرده و او بدبخت است. حرفه‌اش نیز از یک افت ناگهانی رنج می‌برد. در بیست و نه سالگی او در یک دوراهی کامل قرار دارد و نمی‌داند با زندگی‌اش چه خواهد کرد. جکسون تصمیم می‌گیرد یوهانس را درست قبل از عروسی دوست صمیمی و رابطه قبلی‌اش هارپر (قهرمان مشترک کتاب قبلی، «موقعیت قطبی») رها کند. یوهانس حداقل می‌توان گفت که اوضاع را خوب تحمل نمی‌کند: او پس از جدایی از نظر روحی درهم شکسته و نمی‌تواند خودش را جمع و جور کند.

کیلب هیوز مهندس مسابقه یوهانس است و او در تمام طول سال نسبت به عملکرد ضعیف یوهانس در پیست تردید داشته و گیج شده است که چه اتفاقی افتاده، زیرا او در فصل تیونینگ خودرو قبل دائماً روی سکو بوده است. کیلب دوستی خود را به یوهانس پیشنهاد می‌دهد و آنها سعی می‌کنند راهی برای بازگرداندن یوهانس به مسیر پیدا کنند. اما در طول مسیر، احساسات آنها به سمت عاشقانه شدن می‌رود و آنها را با احساسات پیچیده‌ای برای مقابله و یک فصل برای پیروزی تنها می‌گذارد.

«اولین نفر تا خط پایان» کمتر از «موقعیت قطبی»، اولین کتاب این مجموعه، هیجان‌انگیز است، که واقعاً شما را متوجه اهمیت ارتباط بین هارپر و جیمز و ارتباط دشمنان-به-عشاق آنها می‌کرد. این بار من با اشتباهات در نثر حواس‌پرت شدم، و اگر چیزی در مورد فرمول یک بدانید، نادیده گرفتن آنها دشوار است. در دنیایی که یک خطا به اندازه یک جستجوی سریع در گوگل فاصله دارد، برای من غیرممکن بود که از اشتباهاتی مانند طول‌های نادرست پیست و زمان‌های مسابقه غیرمحتمل چشم‌پوشی کنم، زیرا قبلاً با این ورزش تجربه داشتم.

اوضاع بدتر می‌شود وقتی کیلب جنوبی ناگهان شروع به استفاده از اصطلاحات بریتانیایی مانند «شگ» (به معنای رابطه جنسی، نه رقص) در صحبت با دوستانش می‌کند. خانواده او به یوهانس یک پای بانوفی می‌دهند و این به عنوان غذای معمولی جنوبی تلقی می‌شود و نه، اینطور نیست – شاید یک پای موز خامه‌ای کارساز بود؟ هر چیزی که برعکس «بریت‌پیکینگ» (ایراد گرفتن از جزئیات بریتانیایی) است، باید در اینجا به صورت ویرایشی اتفاق می‌افتاد.

کیلب و یوهانس حداقل می‌توان گفت که یک زوج سرگرم‌کننده هستند. هر دو قهوه را چیزی شبیه به یک دین می‌دانند، که هنگام خواندن کتاب مدام مرا به خنده می‌انداخت. و هر دو پیروزی را آلفا و اُمگای زندگی خود می‌دانند.

من می‌خواستم به این کتاب نمره بالاتری بدهم، به خاطر داشتن یک زوج دوست‌داشتنی که به راحتی مرا مجذوب خود کردند. اگر دندان‌هایم را روی هم فشار می‌دادم و تمام این شکاف‌های منطقی را نادیده می‌گرفتم، در واقع این دو نفر و جامعه مسابقه‌دهندگان عجیب و غریبشان را که سعی در شکل دادن به حرفه‌هایشان دارند، دوست دارم. پیچ و خم‌هایی که آنها برای متعهد شدن به یکدیگر طی کردند، مرا به خواندن ادامه داد.

اما خطاهای واقعی، و بدتر از آن، تصویر بسیار سطحی از شخصیت‌های اصلی، یک مرد جنوبی و یک راننده فرمول یک سیاه‌پوست، هرچه بیشتر به آن فکر می‌کردم، تجربه من را تلخ‌تر کرد. سیاه‌پوست بودن یوهانس تأثیر کمی بر داستان داشت، که با توجه به اینکه فرمول یک یک ورزش بسیار سفیدپوست است، گیج‌کننده است. و در حالی که این از یادداشت‌های پایانی است، لیست پخش آغازین کتاب نویسنده برای کیلب شامل آهنگ‌های مورگان والن است. و با توجه به آنچه در مورد آقای والن می‌دانیم، این، آه – یک انتخاب است.

من جذب شیمی کیلب و یوهانس، انرژی آنها، حس نشاط آنها شدم، اما «اولین نفر تا خط پایان» در اینجا روی سکو قرار نمی‌گیرد. این کتاب نتوانست از خطاهای واقعی، اشتباهات پیوستگی، و از همه مهمتر، شخصیت‌پردازی تقریباً توهین‌آمیز سطحی فرار کند.

این کتاب از طریق:

«اولین نفر تا خط پایان» اثر ربکا کافری

مشاهده صفحه اطلاعات کتاب

تشخیص مرز بین داستان‌های گوتیک، تعلیق، تریلرهای روانشناختی و وحشت هر روز دشوارتر می‌شود. بسیاری از آنچه یک تریلر خوب را می‌سازد، یک پیچش داستانی عالی است و به نظر من، یک پیچش برای مؤثر بودن نیازی به واقع‌گرایانه بودن ندارد؛ اگر به دنبال باورپذیری هستید، یک داستان معمایی بخوانید. تلاش برای کشف یک پیچش به معنای حدس زدن منطق درونی روایت، جستجو برای بهترین راه برای دگرگون کردن داستان و به طور خلاصه، انتظار غیرمنتظره‌هاست. اگر برخی تریلرها شامل یک عنصر ماوراءالطبیعه باشند و آن عنصر راه خود را به روان شخصیت‌ها باز کند، آنگاه، دوستان عزیز، این یک تریلر روانشناختی است، نه وحشت. اما از آنجایی که من کمی بیش از حد به وحشت محض پرداخته‌ام، سعی کرده‌ام لیست زیر را به رمان‌هایی محدود کنم که 100% در درجه اول تریلر هستند و فقط گاهی اوقات ماوراءالطبیعه. گفتن اینکه کدام یک چه نوعی است، به معنای فاش کردن پیچش‌ها خواهد بود و ما در CrimeReads به این کار نمی‌پردازیم.

تمام خلاصه‌ها، مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد، از خودم هستند. ممنون از مطالعه شما!

هالی شپرد، تاریکی را متوقف کن (ویلیام مورو)

این تصویر تأثیرگذار از غم و انزوا باعث می‌شود عزیزان خود را محکم در آغوش بگیرید و از نزدیکی همسایگان خود سپاسگزار باشید. «تاریکی را متوقف کن» یک اولین اثر قابل توجه است، یک تریلر گوتیک که هم در نگارش خود مطمئن است و هم در پیچش‌هایش جسور؛ مشتاقانه منتظر آثار بیشتری از هالی شپرد هستم.

جیجی والدورف، قتل در آپر ایست ساید (آتریا/امیلی بستلر)

رمان جدید جیجی والدورف به عنوان ترکیبی از «دختر سخن‌چین» و «فقط قتل‌ها در ساختمان» معرفی شده است، که همین برای من کافی والپیپر اچ دی است تا فوراً آن را بخوانم. یکی از منتقدان نسخه پیش‌نمایش هشدار داد که کتاب هرگز از اشاره به تأثیر طبقه و ثروت بر رفتار شخصیت‌ها دست نمی‌کشد، اما به نظر من، این دلیل خوبی برای دوری کردن نیست – بلکه یک تأیید است. والدورف نام مستعار کیت فریک است، پس اگر این کتاب را دوست داشتید، حتماً بقیه آثار او را نیز بررسی کنید.

جاناتان سنتلوفر، ده مهمان بی‌نقص (سورس‌بوکس لندمارک)

جاناتان سنتلوفر، که به خاطر معماهای هوشمندانه و پیچیده‌اش در دنیای هنر و اطراف آن شناخته شده است، با یک معمای اتاق بسته جدید و مبتکرانه که از «و سپس هیچ‌کس نبود» آگاتا کریستی الگوبرداری شده، به این ژانر بازمی‌گردد. در جدیدترین اثر سنتلوفر، گروهی از افراد مشهور و خویشاوندان حریص در جزیره‌ای دورافتاده برای خواندن وصیت‌نامه یک هنرمند برجسته گرد هم می‌آیند، اما خود را قربانی یک نقشه انتقام جویانه می‌یابند که به شکلی… گرمسیری سرو می‌شود.

آلما کاتسو، تجسم (پاتنام)

دومین کتاب این لیست که با لذتی وحشتناک به وحشت‌های فرهنگ اینفلوئنسری می‌پردازد، «تجسم» حول محور یک کارمند فناوری تحت فشار با عزت نفس پایین و تمایل به دیپ‌فیک‌های هوش مصنوعی می‌چرخد؛ این دو زمانی با هم تلاقی می‌کنند که او یک آواتار زیبا می‌سازد و با یک موجودیت تاریک اینترنتی برای دستیابی به شهرت و قدرت از طریق شخصیت دیگر خود معامله می‌کند. وقتی ظاهر واقعی قهرمان داستان شروع به تغییر می‌کند تا شبیه به نسبت‌های غیرممکن ساخته او شود و ویدئوهایش منجر به تحسین جهانی و موفقیت فوری می‌شود، او شروع به زیر سوال بردن معامله شیطانی خود می‌کند و از خود می‌پرسد که چه بهایی برای تمام پاداش‌های جدیدش طلب خواهد شد. این اثر عالی دیگر از یک نویسنده همیشه سرگرم‌کننده، باید مخاطبان تریلر و وحشت را به یک اندازه راضی کند.

ابی جنی، فرزندان گرگ (بالانتین)

این کتاب را به هر کسی که «وایکینگ‌ها» را تماشا می‌کند، بدهید، زیرا درباره افرادی است که می‌خواهند مانند وایکینگ‌ها زندگی کنند!!! لیو یک زنبوردار آرام است که با برادرش، فین، در شهری کوچک در میشیگان زندگی می‌کند و سعی دارد کودکی‌ای را که با پدرشان، اولف، یک سوئدی از نوادگان اریک سرخ، بزرگ شده‌اند و به گذشته وایکینگی خانواده‌اش وسواس داشت (به طرزی، باید بگوییم، نگران‌کننده)، فراموش کند. لیو و برادرش از زمانی که FBI بیست سال پیش به خانه آنها حمله کرد، او را ندیده‌اند. و آنها عمدتاً به زندگی خود ادامه داده‌اند… اما ناگهان، مردان محلی شروع به ناپدید شدن می‌کنند و لیو شروع به درک ارتباطات احتمالی بین آنها و پدری می‌کند که ترجیح می‌دهد میراثش را فراموش کند. به اودین قسم، این یک خواندنی هیجان‌انگیز بود! – اولیویا روتلیانو

نوامبر گذشته، فرصتی بی‌نظیر به من دست داد: سفر به ایسلند برای شرکت در جشنواره ادبیات جنایی «ایسلند نوآر»، آن هم با حمایت مالی اداره گردشگری. قرار مرجع توریسم بود از جاذبه‌های بی‌نظیر این کشور کوچک اما قدرتمند و دنیای ادبی خارق‌العاده‌اش لذت ببرم. من فرم‌هایی را امضا کردم که متعهد می‌شدم روی خزه راه نروم و بدون راهنما از یخچال‌های طبیعی دیدن نکنم. دوست‌پسر جدیدم را دعوت کردم تا همراهم باشد و روزها را صرف آماده‌سازی پاسپورتم کردیم، در حالی که تعطیلی دولت تهدید می‌کرد که پروازها را به‌کلی لغو کند. موزه‌هایی را برای بازدید انتخاب کردیم و او مسیرهای دوچرخه‌سواری را برای زمانی که من در جشنواره مشغول بودم، برنامه‌ریزی کرد. ما آنقدر جوان، معصوم و هیجان‌زده بودیم (می‌دانید که داستان به کجا می‌رسد).

افسوس که «انسان برنامه‌ریزی می‌کند و خدا می‌خندد». من تمام سفر را با یک آنفولانزای بد در اتاق هتل (چهار ستاره) خود محبوس بودم. تنها کاری که می‌توانستم بکنم این بود که از پنجره، پرندگان دریایی ریکیاویک را تماشا کنم، در حالی که دوست‌پسرم شهر را برای یافتن داروخانه و ساندویچ زیر و رو می‌کرد، پنج روز تب‌ولرز مرا تحمل کرد و هر وقت نیاز به خنده داشتم، کانال عجیب و غریب ایسلندی BabeTV را روشن می‌کرد. در اواخر سفر، زمانی که برنامه‌های جشنواره به پایان رسیده بود، بالاخره آنقدر بهبود یافتم که بتوانم کاری توریستی انجام دهم. تصمیم گرفتیم به موزه آلت تناسلی—موزه فالولوژیکال ایسلند، دقیق‌تر بگویم—برویم و آنجا… هر آنچه که می‌توانستیم بخواهیم و حتی بیشتر بود. حتی اتاقی به موجودات افسانه‌ای اختصاص داده شده بود.

بنابراین، با گذراندن تقریباً تمام سفرم در انزوا (شما خوش‌شانس بودید، جورج آر. آر. مارتین—ممکن بود به شما سرفه کنم و آن‌وقت هیچ‌وقت پایان «نغمه یخ و آتش» را نمی‌دیدیم)، تصمیم گرفتم که همچنان می‌خواهم درباره صحنه نویسندگی جنایی ایسلند و چگونگی رسیدن آن به چنین شهرت بین‌المللی بیشتر بدانم. از برگزارکنندگان جشنواره پرسیدم که آیا می‌توانم با چند رمان‌نویس درباره موقعیت منحصربه‌فردشان در دنیای ادبیات جنایی مصاحبه کنم و یورسا سیگورداردوتیر و راگنار یوناسون لطف کردند و مرا با طیف وسیعی از رمان‌نویسان جنایی، هم ایسلندی و هم مرتبط با ایسلند، آشنا کردند که آن‌ها نیز به نوبه خود لطف کردند و به چند سؤال پاسخ دادند. من تمام پاسخ‌ها را در میزگرد زیر جمع‌آوری کرده‌ام—۸ نویسنده در این بحث شرکت کردند و می‌توانید برای مشاهده بیوگرافی کامل آن‌ها به انتهای پست بروید.

همانطور که خوانندگان از پاسخ‌ها می‌توانند ببینند، تنها یک راه برای نویسنده داستان‌های معمایی در ایسلند وجود ندارد. اما شخصیت ملت، درام طبیعت آن، انزوای ساکنانش، همگی نقش خود را در روان ادبی ایفا می‌کنند و پس از خواندن این پاسخ‌ها، بیش از هر زمان دیگری متقاعد شدم که چیزی واقعاً خاص در صحنه نویسندگی ایسلند وجود دارد. هر کسی که علاقه‌مند به کسب اطلاعات بیشتر درباره ایسلند نوآر است، می‌تواند به وب‌سایت جشنواره مراجعه کند.

__________________________________

چه چیزی ایسلند را به سرزمینی چنین حاصلخیز برای رمان‌های معمایی تبدیل کرده است؟

__________________________________

آرمان یاکوبسون: لحظه اوج ادبیات معمایی در ایسلند حدود سال ۲۰۰۰ بود و به نظر من دلیل آن این است که چندین خواننده با استعداد خود را وقف این ژانر کردند و این باعث شد ایسلندی‌ها بیشتر آماده پذیرش ایسلند به عنوان صحنه‌ای برای رمان‌های معمایی شوند. احتمالاً این موضوع با افزایش کلی داستان‌های جنایی در جهان همزمان است.

اوا بیورگ آیگیسدوتیر: فکر می‌کنم در ایسلند گرایش فرهنگی به واقع‌گرایی عاطفی و اجتماعی وجود دارد. داستان‌های جنایی به راهی برای بررسی جامعه، هم تنش‌ها و هم کاستی‌های آن تبدیل شده‌اند، حتی در کشوری که در ظاهر بسیار امن تلقی می‌شود. نرخ جرم و جنایت پایین است، با تنها چند قتل در سال، هرچند این موضوع در سال‌های اخیر در حال تغییر بوده است.

برای من، این موضوع همچنین به کنجکاوی عمیق درباره مردم و انگیزه‌هایشان مربوط می‌شود. در جمعیتی کوچک و نسبتاً پراکنده، این ایده که کسی را که می‌شناسید یا کسی نزدیک به شما ممکن است قادر به انجام کاری وحشتناک باشد، به خصوص آزاردهنده به نظر می‌رسد. این امر جرم را بسیار به خانه نزدیک می‌کند.

و سپس رازها وجود دارند. در جوامع ایسلندی، مسائل می‌توانند به آرامی در طول نسل‌ها منتقل شوند، هرگز به طور کامل درباره آن‌ها صحبت نمی‌شود، اما همچنان زندگی مردم را شکل می‌دهند. این نوع تنش موروثی، زمینه بسیار حاصلخیزی برای داستان‌های معمایی است، به خصوص در شهرهای کوچک، جایی که دانش مشترک بخشی از هویت شهر می‌شود. و شهر نیز به نوبه خود، بخشی از مردمش می‌شود.

البته، چشم‌انداز نیز نقش خود را ایفا می‌کند؛ تاریکی، انزوا، زمستان‌های طولانی. چقدر باز و خشن است، بسیار زیبا اما بسیار خطرناک. این حالتی را ایجاد می‌کند که درون‌گرایی تقریباً اجتناب‌ناپذیر است و در آن مرز بین دنیای بیرونی و درونی می‌تواند شروع به محو شدن کند.

«داستان‌های جنایی به راهی برای بررسی جامعه، هم تنش‌ها و هم کاستی‌های آن تبدیل شده‌اند، حتی در کشوری که در ظاهر بسیار امن تلقی می‌شود.» –اوا بیورگ آیگیسدوتیر

مارگرت هوسکولدسدوتیر: مردم این کشورهای نوردیک میراث داستانی غنی دارند، که عمدتاً ناشی از این واقعیت است که در طول زمستان‌های طولانی و سرد، شما باید در زمینه سرگرمی خودکفا می‌بودید. زمستان‌های سرد، تاریک و طولانی باید ایده‌های فراوانی برای خلق داستان‌های هیجان‌انگیز و گاهی ترسناک برای سرگرم کردن اعضای خانواده‌تان فراهم می‌کرده است.

ساتو رامو: ایسلند کشوری کوچک و آرام با طبیعتی بزرگ و قدرتمند و گاهی اوقات شرایط آب و هوایی بسیار خشن است. ما با تضادها زندگی می‌کنیم (آتشفشان‌ها-یخچال‌ها، ملت کوچک-طبیعت بزرگ، زمستان‌های تاریک-تابستان‌های روشن)، فکر می‌کنم این زمینه خوبی برای تخیل و داستان‌سرایی ایجاد می‌کند. میراث ادبی در ایسلند بسیار قوی است، ایسلندی‌ها از قرن سیزدهم به زبان مادری خود داستان می‌نوشتند. گنجینه‌های ادبیات ایسلند، حماسه‌های ایسلندی هستند و آن‌ها تقریباً داستان‌های جنایی بودند. داستان‌هایی درباره انتقام، سرنوشت، مرگ و خشونت. اما همچنین درباره عشق و پیوندهای خانوادگی قوی. مطمئنم این میراث هنوز هم بر نویسندگی جنایی امروز تأثیر می‌گذارد.

آرمان یاکوبسون: واقع‌گرایی یک ویژگی قوی است اما در غیر این صورت رمان‌های جنایی ایسلندی را بسیار متنوع و گوناگون می‌یابم.

__________________________________

چگونه برای اولین بار عاشق داستان‌های معمایی شدید؟

__________________________________

الیزا رید: انگلیسی زبان اول من است، بنابراین با خواندن رمان‌های آگاتا کریستی بزرگ شدم (همچنین

مهمان این هفته من دیلن آلن و لوسی ویلسون-تاگو هستند که به طرز جالبی یک نفرند. دیلن آلن نویسنده پرفروش رمان‌های عاشقانه معاصر است، شبکه خانگی در حالی که جدیدترین کتاب لوسی ویلسون-تاگو با عنوان «گرفتن یک گناهکار» (To Catch a Sinner) اکنون منتشر شده است.

این کتاب یک داستان معمایی و عاشقانه است که در واشنگتن دی‌سی اتفاق می‌افتد و بر بازگرداندن آثار هنری و پیچیدگی‌های فرهنگی آن تمرکز دارد. بنابراین، ما در مورد هنر، نویسندگی، دنیای خیالی دی‌سی در کتاب او و همچنین عشق‌هایی که نویسندگی او را شکل داده‌اند، صحبت خواهیم کرد. همچنین در مورد انتخاب نام مستعار جدید و اهمیت آن برای او صحبت می‌کنیم.

❤ متن کامل را بخوانید ❤

↓ پخش کنید

ممکن است این پخش‌کننده پادکست در مرورگر کروم کار نکند و مرورگر دیگری

وحشت این روزها بسیار مورد توجه قرار گرفته است. از بازآفرینی‌های هنرمندانه داستان‌های گوتیک کلاسیک گرفته تا کاوش‌های جسورانه و جدید در وحشت‌های ماوراءالطبیعه و روان‌شناختی، خوانندگان مشتاقانه به دنبال داستان‌های ترسناک هستند. شاید وضعیت جهان، یا توانایی ژانر وحشت در رویارویی و غلبه بر اضطراب‌های ما باشد. یا شاید هم برای فرار از واقعیت، هیجان محض و ساده. اما به هر دلیلی، ژانر وحشت در حال شکوفایی است و با آن، گنجینه‌ای از کتاب‌ها که از آن ابزار ادبی همیشگی، یعنی خانه جن‌زده، بهره می‌برند.

خانه‌های جن‌زده هرگز از مد نمی‌افتند. بیشتر اوقات آنها می‌توانند یادآوری برای شخصیت اصلی باشند، مکانی که پژواک کارهای بد در آن نگهداری می‌شود تا زمانی که اصلاح شوند. در مواقع دیگر، خود خانه ذاتاً شیطانی است، تجلی فیزیکی تاریک‌ترین جنبه‌های بشریت، بدترین ترس‌های ما. در هر صورت، نتایج وسوسه‌انگیز هستند، و وقتی برای نوشتن رمز و راز گوتیک خودم نشستم، از خواندن مشتاقانه آثار کلاسیک و جدیدترین‌ها در این ژانر بسیار لذت بردم.

در مود لاین ادامه هشت داستان مورد علاقه من از خانه‌های غیرعادی که الهام‌بخش اولین رمانم، «وایلدوود» بودند، آورده شده است.

رایلی سیگر، «تنها بازمانده»

این داستان که در یک عمارت در حال فروپاشی در سواحل مین، در آستانه سقوط به اقیانوس اطلس، اتفاق می‌افتد، ماجرای یک پرستار خانگی را روایت می‌کند که وظیفه وحشتناک مراقبت از زنی را بر عهده می‌گیرد که دهه‌ها پیش به جنایات ناگفتنی متهم شده بود. این داستان پر از راهروهای کج، نقاشی‌های وهم‌آور و صداهای عجیب در شب، برای کسانی که به دنبال بازآفرینی مدرن یک خانه جن‌زده گوتیک هستند، عالی است.

سیلویا مورنو گارسیا، «گوتیک مکزیکی»

یک زن جوان پس از دریافت پیامی مرموز از دختر عمویش که التماس کمک می‌کند، به یک ویلای دورافتاده سفر می‌کند. ویلا تقریباً به یک ارگانیسم زنده تبدیل می‌شود و نائومی را در دیوارهای همیشه در حال تغییر خود به دام می‌اندازد و باعث می‌شود خوانندگان بخواهند راهی برای فرار پیدا کنند.

این کتاب برای کسانی که به دنبال داستانی شاعرانه هستند که از این ژانر برای بررسی مسائل عمیق‌تر مانند استعمار، نژادپرستی و سوءاستفاده نیز استفاده می‌کند، عالی است.

شرلی جکسون، «تسخیر خانه هیل»

هیچ لیستی بدون گنجاندن داستان کلاسیک و گوتیک شرلی جکسون کامل نخواهد بود، داستانی که چهار نفر را دنبال می‌کند که در حال تحقیق در مورد یک خانه ماوراءالطبیعه هستند و وحشتی که در نتیجه محو شدن مرزهای بین ماوراءالطبیعه و فروپاشی روانی رخ می‌دهد.

این داستان برای کسانی که به دنبال یک اثر کلاسیک واقعی از ژانر وحشت گوتیک هستند، عالی است.

مارکوس کلیور، «ما اینجا زندگی می‌کردیم»

خانواده‌ای شبانه از راه می‌رسند و ادعا می‌کنند که قبلاً در خانه ایو پالمر زندگی می‌کردند و آیا می‌توانند گشتی بزنند؟ ایو برخلاف عقل سلیم خود به آنها اجازه ورود می‌دهد. آنها نمی‌روند. و بدتر از آن، حضور آنها به نظر می‌رسد خانه را بیدار می‌کند و رازهایی را در یک هزارتوی غیرقابل فرار که هم فیزیکی و هم ذهنی است، آشکار می‌کند.

تقریباً نتوانستم این رمان را تمام کنم؛ آنقدر وحشتناک بود. اولین اثر کلیور برای کسانی که به دنبال وحشت گیج‌کننده هستند، عالی است، وحشتی که آنقدر واقعی و وحشتناک به نظر می‌رسد که هرگز نمی‌خواهید به خانه جدیدی نقل مکان کنید، از ترس اینکه به چیزی تبدیل شود که نمی‌توانید از آن فرار کنید.

سارا پیرس، «آسایشگاه»

جسدهای زیادی در یک آسایشگاه قدیمی که به هتلی بوتیک تبدیل شده است، در اولین رمان سارا پیرس از مجموعه کارآگاه الین وارنر، جمع می‌شوند. این داستان، با محیط اتمسفریک و زیبای خود و تنش اتاق قفل شده، چیزی بود که الهام‌بخش من برای نوشتن داستان گوتیک خودم شد.

اولین اثر مشهور پیرس برای خوانندگانی که به دنبال ترکیبی از تریلر و وحشت گوتیک هستند، عالی است، که ترکیب مورد علاقه شخصی من است.

کاریسا اورلاندو، «خانه سپتامبر»

اولین اثر بسیار تحسین شده اورلاندو، نگاهی جدید و هوشمندانه به خانه جن‌زده کلاسیک دارد. فرضیه؟ یک زوج خانه رویایی خود را با قیمتی بسیار پایین می‌خرند، اما متوجه می‌شوند که جن‌زده است. با این حال، به جای فرار، زوج تصمیم می‌گیرند بمانند، بالاخره خانه آنهاست، چه کسی اهمیت می‌دهد اگر هر سپتامبر دیوارها با خون چکه می‌کنند؟

این کتاب برای خوانندگانی که به دنبال طنز و انسانیت در کنار وحشت خود هستند، عالی است.

کاترینا وارد، «آخرین خانه در خیابان بی‌نیاز»

یک داستان درخشان که شامل پیچش‌های واقعاً شگفت‌انگیز است، رمان تحسین شده وارد ماجرای مردی، دخترش و یک گربه سخنگو را دنبال می‌کند که در خانه‌ای منزوی و مخروبه زندگی می‌کنند. این خانه اگرچه به روش کلاسیک جن‌زده نیست، اما در واقعیت خود وحشتناک است، این حس که مکانی مانند این احتمالاً در جایی وجود دارد.

این داستان برای خوانندگانی که به دنبال داستانی ناراحت‌کننده هستند که شما را در حدس و گمان نگه می‌دارد و مضامین تروما و هویت را بررسی می‌کند، عالی است. این یکی واقعاً در ذهن من ماند، و اگرچه در برخی نقاط خواندن آن دشوار بود، اما پایان آن به طرز عجیبی امیدبخش بود.

هنری جیمز، «چرخش پیچ»

یکی دیگر از آثار کلاسیک واقعی، «چرخش پیچ» ماجرای یک معلم سرخانه را دنبال می‌کند که برای مراقبت از دو کودک خردسال، مایلز و فلورا، به یک عمارت دورافتاده نقل مکان می‌کند. عمارت وهم‌آور است و معلم سرخانه توسط ارواح نیمه دیده شده، کودکان به طرز عجیبی آرام اما زیبا، و زمزمه‌هایی از اتفاقات تاریکی که قبل از ورود او در خانه رخ داده بود، آزار می‌بیند.

این داستان الهام‌بخش اقتباسی سینمایی به نام «بی‌گناهان» شد که یکی از فیلم‌های ترسناک مورد علاقه من است. همچنین الهام‌بخش بی‌شمار کتاب‌های دیگر شد، به عنوان مثال، «چرخش کلید» اثر روث ویر. رمان کوتاه جیمز برای خوانندگانی که به دنبال یک داستان کلاسیک از این ژانر هستند و برای یکی از اولین داستان‌هایی که راوی غیرقابل اعتماد را معرفی می‌کند، عالی است.

از وحشت‌های شبح‌وار گرفته تا وحشت‌های ذهن انسان، از عمارت‌های در حال فروپاشی و آسایشگاه‌ها گرفته تا خانه‌های به ظاهر معمولی با تاریکی زیر کف‌پوش‌ها، این هشت کتاب نمایشی فوق‌العاده از گستردگی این ژانر هستند. مطالعه خانه جن‌زده‌ای شاد داشته باشید!

این نقد توسط لیزا ارائه شده است! لیزا، از علاقه‌مندان قدیمی رمان‌های عاشقانه و از مفسران پر و پا قرص SBTB، منتقدی لاتین تبار و کوییر با زبانی تند و نظرات فراوان است. او به‌طور مکرر در All About Romance و Women Write About Comics (که در آنجا عضو هیئت تحریریه است) نقد می‌نوشت و می‌توانید او را در توییتر با نام کاربری @thatbouviergirl دنبال کنید. در آنجا، او نقدهای خوب، نظرات قاطعانه در مورد صنعت و تفسیرهای متفکرانه را به اشتراک می‌گذارد، زمانی که در جستجوی شغل آزاد بعدی نیست.

«انتقام اما» برای من مانند سفری با ماشین زمان به دهه ۱۹۸۰ بود، زمانی که رمان‌های عاشقانه عمه بزرگم را یواشکی می‌خواندم و سپس در دوران نوجوانی شروع به جمع‌آوری مجموعه خودم کردم. حتی آن زمان هم از رمان‌های عاشقانه تحقیرآمیز که شکلی رایج از داستان‌سرایی بودند، خوشم نمی‌آمد و اکنون که می‌توانم داستان‌های ظریف‌تری را حتی در سطح پایین‌تر بخوانم، کمتر از آن‌ها خوشم می‌آید. ما در اینجا یک قهرمان زن عالی، و نوشته‌ای عمدتاً باورنکردنی داریم (من می‌خواهم چیزی از نویسنده ببینم که هر چیزی غیر از، خب، این طرح باشد)، و هر دو در اینجا هدر رفته‌اند زیرا قهرمان مرد، رک و پوست‌کنده بگویم، یک توده بزرگ گندیده و متعفن از زباله است که چیزی چسبناک در ته آن گیر کرده است. من اصلاً نمی‌توانستم با این رابطه عاشقانه همذات‌پنداری کنم، حتی اگر قهرمان زن ما خودش فردی ناقص باشد.

اما ویتورث، بازیگر تئاتر دروری لین، یک هنرمند نسل دومی بیوه است که در یک مهمانی پس از نمایش، با دیدن آنتونی فیلیپس، وارث یک ارل‌نشین، در میان جمعیت، دچار شهوت در نگاه اول می‌شود. او با نقل‌قول‌های شکسپیری و چاپلوسی، اما را اغوا می‌کند و به زودی آن‌ها در اتاقی نه چندان خصوصی، در حال انجام اعمال منافی عفت هستند. حرفه تئاتری او زمانی نابود می‌شود که مربی قدرتمندش، داتی، او را در میانه یک صحنه معاشقه با آنتونی می‌بیند. داتی مطمئن می‌شود که اما از موقعیتش اخراج شود.

اما نمی‌داند که داتی و آنتونی قبلاً در مورد اغوای اما توسط آنتونی شرط‌بندی کرده بودند؛ داتی معتقد بود که شاگردش در برابر پیشرفت‌های آنتونی مقاومت خواهد کرد و آنتونی مطمئن بود که می‌تواند هر زنی را که سر راهش قرار گیرد، اغوا کند. اما از این موضوع مطلع می‌شود و خشمگین می‌گردد زیرا شرط‌بندی آن‌ها به این معنی است که امید او برای یافتن یک حامی مالی ثروتمند به باد رفته است. آنتونی بلافاصله در مهی از الکل و رابطه جنسی بی‌بند و بار ناپدید می‌شود. اما، که از یک بازیگر به یک خدمتکار آشپزخانه سقوط کرده است، شروع به طراحی انتقام خود از آنتونی می‌کند.

و اینگونه، تخریب مصمم آنتونی توسط اما آغاز می‌شود.

او به باشگاه استویکس نفوذ می‌کند، مکانی که کارگران جنسی مستقل در آنجا به کار خود مشغولند و آنتونی و دوستانش اوقات فراغت خود را می‌گذرانند، تا بتواند آسیب‌پذیری‌های اجتماعی او را کشف کند و در عین حال، پله‌های نردبان اجتماعی خود را بالا ببرد. او سرقت یک دفتر حسابداری پر از نام تمام دوستان به ظاهر معتبر آنتونی را طراحی می‌کند. او برای نزدیک شدن به آنتونی و همکارانش، خود را به شکل‌های مختلف در می‌آورد. و در این فرآیند، ناخواسته برای مردی شیطانی کار می‌کند که با یک روسپی به طرز وحشتناکی بدرفتاری کرده بود، به طوری که آنتونی وضعیت او را در میان همکاران اشرافی خود مطرح می‌کند و خواستار عدالت برای او می‌شود. این قرار است او را تا حدی شرافتمند نشان دهد. اما اینطور نیست.

همانطور که اما آنتونی را تعقیب می‌کند و آنتونی از احساسات گیج‌کننده‌اش نسبت به این اماهای متعدد سرخورده می‌شود، شوخی و رفاقت شکوفا می‌شود. آیا عشق واقعی می‌تواند به دنبال آن بیاید؟

اجازه دهید صحنه‌ای را در اینجا ترسیم کنم: ما ابتدا با اما و آنتونی از طریق لحظه‌ای آشنا می‌شویم که او در حال وانمود کردن به جای زن دیگری به عنوان بخشی از نقشه انتقام خود است. او فکر می‌کند که اما را از یک حمله قبلی به خودش می‌شناسد و سعی می‌کند خود را به او تحمیل کند، و اعلام می‌کند که اثری که او روی رانش گذاشته است، هر بار که با زن دیگری رابطه جنسی دارد، او را به یاد اما می‌اندازد و وای، او نمی‌تواند در سطح قهرمانانه سابق خود رابطه جنسی داشته باشد. او نمی‌داند که زن دیگری در آن زمان به او چاقو زده و او و دوستش را از چیزی بسیار گرانبها محروم کرده است. او فکر می‌کند که این اما بوده است، و می‌داند که از زمان ملاقات‌هایش با اما، نمی‌تواند به هیچ کس دیگری فکر کند یا با او رابطه جنسی داشته باشد. او از این بابت بسیار ناراحت است.

این صحنه، رابطه زشت «سیلی-سیلی-بوسه-بوسه» را که بین آن‌ها وجود دارد، پایه‌ریزی می‌کند. بلافاصله پس از آن، من به گذشته بازگردانده شدم تا تمام پیش‌زمینه توضیح داده شود. اما من آنقدر زمان زیادی را در آنجا گذراندم که وقتی داستان به زمان حال بازگشت، موعود آنقدر اطلاعات کسب کرده بودم که واقعاً نمی‌خواستم آن‌ها را دنبال کنم. او ممکن است دلیل «مناسبی» برای رفتار خشن با اما داشته باشد، اما نظر من در مورد آنتونی از همان ابتدا ضعیف بود.

نکته غم‌انگیز این است که من واقعاً اما را به عنوان یک قهرمان زن دوست داشتم. او سرسخت، مصمم، باهوش، و جنگجو است – و کله‌شق، تک‌بعدی و کمی خودخواه. او در جستجوی انتقام خود پیچیده است، که او را به فردی جذاب برای من تبدیل کرد. او همچنین از میل جنسی خود شرمنده نیست. او از بدن خود برای نزدیک شدن به هدفش استفاده می‌کند و این برای او هیچ معنایی ندارد. من این نوع خونسردی بی‌رحمانه را در یک قهرمان زن دوست داشتم. بی‌رحمی او شخصیتی لطیف را پنهان می‌کند: اما باهوش، روشنفکر و علاقه‌مند به هنر است (اگرچه وقتی کتاب به بحث او و آنتونی در مورد این موضوع می‌پردازد، به نظر می‌رسد که آن‌ها در حال خودستایی هستند).

اما من واقعاً، واقعاً نمی‌توانستم آنتونی را تحمل کنم. علاوه بر بی‌فایدگی بی‌ارزش او برای تقریباً نیمی از کتاب، او یک تقدیرگرای تلخ است که هوش عمیقش با نقل‌قول‌های ادبی و اشارات موسیقیایی توسط روایت به نمایش گذاشته